«Θα καταλήξω με μία δουλειά που δε μου δίνει λεφτά»

 Δεν ήταν αυτοκτονία, ήταν συστημική δολοφονία!

Μόνο θυμό και αγανάκτηση μας προκαλεί το σοκαριστικό περιστατικό της αυτοκτονίας των 17χρονων μαθητριών στην Ηλιούπολη. Ο χαμός τους όμως έχει ηθικό αυτουργό, και αυτός δεν είναι άλλος από το σύστημα, που πνίγει στην απελπισία και στα αδιέξοδα, ήδη από την εφηβεία!

Έσπευσαν τα ΜΜΕ να ανοίξουν τη συζήτηση. Οι πιο «τολμηροί» πρότειναν διαφορετικούς τρόπους εισαγωγής στο πανεπιστήμιο (στο ίδιο πανεπιστήμιο που συλλαμβάνει 20χρονους για μια ταινία, και τους διαγράφει στα ν+2).  Ομόφωνα σχεδόν, συμφώνησαν για τη σημαντικότητα της ψυχολογικής στήριξης των νέων και τόνισαν την αναγκαιότητα ύπαρξης ψυχολόγων στα σχολεία. Λες και τα ψυχολογικά προβλήματα και το άγχος προκύπτουν από παρθενογένεση, και όχι από την ασφυξία της φτώχειας και την ανυπαρξία προοπτικής. Σαν η κοινωνική τους απομόνωση να υπάρχει από μόνη της, και να μην είναι αποτέλεσμα του τρελού ρυθμού διαβάσματος με σχολεία, φροντιστήρια, ιδιαίτερα ακόμα και από το Δημοτικό. Όταν, μάλιστα, οι γονείς τους δουλεύουν από ήλιο σε ήλιο για να τα βγάλουν πέρα και δεν έχουν ούτε το χρόνο, ούτε το κουράγιο να ακούσουν τα παιδιά τους.

Όλοι τους όμως απέκρυψαν, σκόπιμα, τον πυρήνα του ζητήματος που αποτυπώθηκε τόσο απλά και ταυτόχρονα τόσο εξοργιστικά στο σημείωμα τους. Το «θα καταλήξω με μία δουλειά που δε μου δίνει λεφτά» δεν είναι ένδειξη ψυχολογικής φόρτισης, αλλά πολύ συνειδητή κραυγή απόγνωσης για τη μίζερη ζωή που προετοιμάζουν για τη νεολαία και που έχουν δημιουργήσει για τον εργαζόμενο λαό, το σάπιο σύστημα και όλες οι κυβερνήσεις του.

H συγκεκριμένη φράση απηχεί την πραγματικότητα που ζούμε όλοι μας!

Που ψάχναμε ή ψάχνουμε δουλειά για μήνες, που βρισκόμαστε υπό το φόβο της απόλυσης καθημερινά, που δουλεύουμε απ’ το πρωί ως το βράδυ, και πάλι μετράμε ευρώ το ευρώ για να βγει ο μήνας, και αναγκαζόμαστε να κόψουμε από τη διατροφή μας και τα χόμπυ μας, μέχρι και από είδη ανάγκης για να τα βγάλουμε πέρα. Που το να μείνουμε μόνοι μας σαν εργαζόμενοι μοιάζει δύσκολο, αν όχι απίθανο.

Η πραγματικότητα που βιώνουμε είναι αμείλικτη. 1 στους 2 δε μπορεί να πληρώσει τα νοίκια και τους λογαριασμούς του. Το 30% των εργαζόμενων αμείβεται με τον κατώτατο ή και με ακόμα μικρότερο μισθό. Σχεδόν οι μισοί από εμάς (πάνω από 40%) δίνουμε το μισό μισθό στο ενοίκιο. 1 στις 4 οικογένειες βρίσκεται στο όριο της φτώχειας και αδυνατεί να καλύψει βασικές ανάγκες της. Κάθε μέρα έχουμε έναν βαριά τραυματία ή νεκρό στη δουλειά. Όλα μας τα δικαιώματα, ακόμη και η ίδια μας η ζωή, θυσία για τα κέρδη των αφεντικών!

Για να τιμήσουμε, λοιπόν, την μνήμη των 17χρονων μαθητριών, για να αλλάξουμε την πραγματικότητα που ζούμε και μοιάζει μόνο να χειροτερεύει, δεν υπάρχει άλλος δρόμος από τον αγώνα. Συλλογικά, μέσα από τα σωματεία μας, με όπλα τη διαδήλωση και την απεργία, με καθημερινή πάλη στους χώρους δουλειάς μας. Για το δικαίωμα στη δουλειά, για αυξήσεις στους μισθούς, για ζωή με αξιοπρέπεια.